روز خبرنگار، بازگویی و ریشه یابی مشکلات

حسین- الله دینی: این روزها خانواده ی رسانه های مکتوب یکی از سخت ترین برهه ها ی تاریخ حیات خود را تجربه می کند. اگرچه حرفه ی خبرنگاری به عنوان یکی از مشاغل پر خطر پذیرفته شده، لیکن هنوز هم مانند فرزند یتیمی است که خانواده و سرپرست دلسوزی ندارد که از حقوق شغلی و اجتماعی ، بیمه اشتغال و بیکاری،مسکن و ارتزاقی شایسته رنجی که می برد بهره مند گردد. اگر نگاهی دامنه دارتر به عرصه رسانه های مکتوب بیندازیم، افزایش هزینه های انتشار منظم از جمله قیمت کاغذ و اجاره ی دفتر و پرداخت حقوق نیروی کار متخصص بیشتر مدیران مسئول نشریات مسقل را با چنان چالشی ب رو به روی کرده که موجب کاهش کیفی و کمی نشریات و ریزش مخاطبین و تعطیلی نشریات گوناگون شده است. همین دیروز بود که خبر تعطیلی روزنامه قانون به دلیل تنگناهای مالی منتشر شد.. از سویی حساسیت هایی که در مورد شاغلین این حرفه اعمال می شود، روزنامه نگاران و خبرنگاران جسور و کاونده را به صورتی اجباری و یا اختیاری از فعالیت محروم و یا گریزان نموده است. تردیدی نیست که تحولات سیاسی و اجتماعی داخلی و از سویی و تحرکات مخرب استکبار و عوامل دست نشانه منطقه ای آنان برعلیه جمهوری اسلامی و شائبه ی نفوذ عوامل بیگانه در این عرصه می تواند حساسیت دستگاه های امنیتی را افزایش دهد. لیکن حراست و حمایت قانونی از نیروی کارآمد این عرصه هم هم نباید به بوته نسیان سپرده شده و موجب تضییع حق و ممانعت از فعالیت برخی از افراد با تجربه و امتحان پس داده گردد. رسانه ها ی مکتوب به دلایل گونانگون به عنوان بخشی از رکن ناظز بر قوای سه گانه ی کشور ، می تواند به موازات بازتاب چگونگی اداره ی امور، سران قوا و ملت را به صورتی مستند و میدانی با حقایقی آشنا کند که ناکارآمدی ها، رانت های و فسادهای اخلاقی و سیاسی و اجتماعی به حداقل ممکن کاهش یابد. این روزها با تحولاتی که در قوه ی قضائیه شاهد هستیم ، امید می رود که برخورد با متخلفین در هر سطحی، زمینه بازگشت سلامت اجتماعی و سیاسی را در کشور فراهم کند. البته قوه ی قضائیه بایستی این برنامه را با هدف اصلاح و حاکمیت قانون نخست از خود آغاز و تلاش نماید که در جریان کار به چنگال جناح بندی های سیاسی گرفتار نشود.

مشکل دیگری که رسانه های مکتوب با انقلاب فن آوری اطلاعات درگیر آن شده اند، رشد قارچ گونه ی رسانه های مجازی است. این پدیده تا جایی فراگیر شده که نیروهای رسانه های مکتوب را هم گرفتار خود کرده و با یک توئیت ساده بیشتر از یک مقاله جانکاه می توانند تفهیم نظر کنند. از همین بابت است که هریک از ایشان عضو ده ها گروه مجازی با هزاران عضو هستند و در بیشتر موارد در این فضا به بگوی و مگوی و تخریب یکدیگر مشغولند. بدیهی است که در چُنین فضایی نظر مخاطبان رسانه های مکتوب را تنها در صورتی می توان به سوی خود جلب کرد که مجموعه ی شکل دهنده ی آن از نویسنده و خبرنگار و تحلیل گر و سردبیر و .... چنان گوهری را در دل این صدف پرورش دهند که هر ایرانی اهل اندیشه و دوستدار زبان پارسی رنج غواصی و به دست آوردن آن را در این دریای طوفانی برخود هموار نماید. راستش نگارنده با نگاهی گذرا به تاریخ رسانه های مکتوب از جمله «کاغذ اخبار» نخستین نشریه مکتوب ایران که 187 سال از انتشار آن می گذرد و نشریاتی چون « وقایع اتفاقیه» صنیع الملک و صور اسرافیل جهانگیرخان شیرازی و میزا علی اکبرخان دهخدا که در دوران پیش از مشروطه و پس از آن نقش ارزنده ای در بیداری و عدالتخواهی ایرانیان بازی کردند، چندان امیدوار نیستم که به این زودی ها شاهد نشر چنان صدف هایی باشیم که بهار مطبوعات را زنده نماید. با این وجود اهل قلم و نشر نباید از تلاس دست بردارند تا روزی شاهد شکوفایی نشریات مکتوب به عنوان سند ی تاریخی و ماندگار باشیم. 12مرداد98